I need to add...................

I am NOT the only one who feels that all other professions are also as important as medical profession.................

"A PLUMBER IS AN IMPORTANT AS A DOCTOR" - Albert Joseph - THE HINDU - SUNDAY 22nd May 2011 - Page 13 - The writer is Executive Director, Functional Vocational Training and Research Society, Bangalore - annalbert@rediffmail.com

It's been looooooooooooooooooooooong....

It has been a long time i have come on to blog...........

if i read back what i wrote........ i feel strange..................
where is your life leading you............ you did so many things.................. you are doing so many things.......... what are you anticipating..........

come on.................... amma said once........... it seems appa said to her "neekemi kaavaalo neeke teleedu" ani........"science chestaava, research chestaava, music chestaava......................articles raastaava, bhajana cheyistaavaa, yoga chestaavaa, yogam gurinchi raastaavaaa, aadhyaatmikam gaa raatalu raastaavaa, srungaara rachanalu chestaavaa, upanyasaalu istaavaa, manushulani motivate chestaavaaa,,,,,,,,,,,,,,,,,, aree manga eemi chesstaavu, eedi chesataavu, neeke teliika potunte nenemi cheppanu" ani.................

prastutapu paristhiti, ee second generation ki kuuda edurayindi.................. ayite ee jaaddhyam, third generation ki kuuda paakindi....................

ayite.............. first generation ki second generation ki 23 years teedaaa............... jeevita looni maarpulanni aa gap lo avutunnaaayi..................... ante amma ki 70's vachina maarpulu, naaku 50'svachesariki vastunnaaayi..............  "Sivudaagjyan leenide cheemainaa kadaladu"  antaaru kadaaa................. alaa annamaata.......... unna maata,,,,,,,,,,,,,,

mari second generation ki third generation ki madyalo.............. 31 years teeda undi....... kaabatti.............third generation ki maarpulanni....................20's lone raavaali kadaaa....................

vastunnayantaavaaa...................................

emoooooooooooooooooooooooooo.......................... ramu ke teliyaali............. malli edenti antaavaaa............ well................ mari amma sangati appa chebite................ naa sangati tane ga cheppaaali.............

INSECURITY

why insecure feelings come?
when do they come?
why do they come?

when you are lonely, think low of your self, when you do not trust yourself - you tend to not trust others too.

when there is faith in you, confidence in yourself, you can drive yourself and drive others too.

there is nothing called insecurity then.

trust is a question of moral issue? i do not know............ how can you distrust a person....... when you know
them for years and that you know their nature..........................

baabaayi - nenu

మా బాబాయి నాగురించి......... నాతోనే ఫొన్ లో నవ్వుతూ....... టిపికల్ గా ఉంటుంది............చెప్పిన విశేషాలు..కాలక్షేపం  కబుర్లు - ఒంటరి గా ఉన్నానని ఫోన్ చేస్తాడు.........  [వారానికోపూట, ఎక్కువగా గురువారమో, శుక్రవారమో  మా అత్తగారు, అప్పుడప్పుడు ఙానేశ్వర్ గారు కానీ, మా చిన్న వదిన గారు చేస్తూఉంటారు]




"మా బుజ్జమ్మ - దానిల్లు.........హ హ హ"


నేను విశ్వనాథశాస్త్రిని.  బుజ్జమ్మ మా అన్నయ్యగారి పెద్ద కూతురు.  దాన్ని పుట్టినప్పుడు చిన్నదిగా ఉండేదని మేమంతా కూడ"జపాన్ టాయ్" అని అనే వాళ్ళం.  ఓ పిన్ క్ గౌను వేసుకుని, ఒక ఇంగ్లీషు టోపీ (ఎగ్జిబిషన్ లో కొన్నాం) పెట్టుకుని బొమ్మలా ఉండేది.


అది అబ్బో ఇప్పుడు  బోలెడు చదువులు చదివి, విదేశాల్లో తిరిది వచ్చింది.  దాని మొగుడు డాక్టరు.  అదో పేద్ద ఇల్లు కట్టించిందిలే.


"అక్కడంతా తిరిగొచ్చి, చూసొచ్చి, అంత పెద్దిల్లు కట్టేసిందిరా!!"  అన్నాడు మా అన్నయ్య ఓసారి నాతో.  "నేను అప్పుడప్పుడు వెడుతూ ఉండేవాణ్ణి రిటైర్ అయ్యాక".
వదిన భోజనం చేసి గాని వెళ్ళనిచ్చేది కాదులే.  సాయంత్రం వరకూ ఉండి అప్పుడు వెళ్ళేవాణ్ణి.  ఎంతో సంతోషించేవారు. " ఓ పేద్ధ భవనం లాటిల్లు కట్టేసింది, మరి అనుభవం లేదుగా!!!" అనుకునేవాళ్ళం.


"పాపం వాళ్ళాయన గల్ఫ్ లో సంపాదించిందంతా పెట్టేసి కట్టేసింది, ఓ ప్లన్నింగూ  మన్నూ లేదనుకో, డబ్బన్నాక సంపాయించాలి, కాస్తోకూస్తో వెనకేసుకోవాలా.  అంతా తగలేస్తేఎలా" అనుకునే వాళ్ళం మేమంతా.  "దాందీ మా అన్నయ్య పోలికే" తనూ కెరీర్ సరిగ్గా చేసుకోక, సంపాయించింది వెనకేసుకోక  ఇబ్బందులు పడ్డాడు.  వచ్చింది వచ్చినట్లు ఖర్చు చేసేసుకునేవాడు".


ఇదీ అంతే "సంపాయించుకోలేక పోతామా" అనుకుందిట పిచ్చిది.  ఇల్లు కట్టిననాటికి ద్దనికీ చిన్న వయస్సే.  అలా అని పోనీ దానికి సలహా ఇవ్వటానికి మా అన్నయ్యాకీ లోక ఙ్ఞానం ఎంతో లేదు, శూన్యమే.....తనూ కట్టలేదుగా!!"


స్థలం ఎప్పుడో కొన్నారుట. అదీ చూసుకో లేదు.  ఏదో కోర్టు కేసులో ఉంది.  అక్కడికి జంట నగరాల్లో సాఫీగా దొరొకే స్థలాలున్నట్లు.  క్రింద  వంటిల్లూ, డ్రాయింగూ, డైనింగూ కట్టి, ఇంటి మధ్యలో మెట్లు పెట్టి, పైన స్టడీ, హాలు, రెండు బ్ డ్ రూమ్ లు, ఓ బాల్కనీ కట్టించేసింది.


దాని మొగుడు వెదేశాలనించి వచ్చి చూసి విస్తుపోయాడుత.  మరి ఆ ఇంట్లోకి కావలసిన వస్థువులూ గట్రా కొనటానికి కూడ డబ్బు మిగల్లేదుట.  అయితే అప్పులేంలేవు. అదొక్కటీ సంతోషం" అన్నడని చెప్పుకున్నారు.
పాపం ఆ అబ్బాయి  మంచివాడు కాబట్టి "సరేలే" అని మళ్ళీ బ్రతుకు తెరువుకి మంచి ఉద్యోగం వెతుక్కునే పనిలో పడ్డాడు.


పైగా ఊరుకుందేమిటి?  "ఇంత కొంచెం సంపాదిస్తావని నేననుకోలేదు, బాగా డబ్బు గడిస్తావని అనుకున్నాను, నేను బాగా సంపాదించగలను అని సవాలు చేసిందిట" దాని మొహం దానికీ ప్రపంచం గురించేమి తెలుసు......"  అని అనుకున్నారుట.......




అన్నీ విని, నిజమే కదా........... ఒప్పుకుని..... తెలుసుకోటానికి ప్రయత్నం చేస్తూ.............

కబుర్లు....

కబుర్లు....




అమెరికాలో


"మనం ఎంత చేసినా ఇంకా చేయించుకోవాలనే చూస్తారు.............. మనం రెండింతలు పని చేస్తే,  వాళ్ళు తమ వాళ్ళ కిచ్చే దాన్లో సగం చేతిలో పెడరారని ప్రతీతి"...... అంటాడు.


కానీ   ఇండియాలో..............


"కూడ అదే కదా................." అనినేనంటాను....


"నీవు  నీకే సమాదానం చెప్పుకోగలగాలి".......


"టాక్ట్ ఫుల్" గా ఉండటం అంటే........."అబద్ధాలు ఆడటం"................... కదూ............................




జనవరి పద్ధెనిది......... ఇరవై పది


ఈ నెల ముఖ చిత్రం చూడగానే మొదలెట్టాను చదవటం.  మీ సంపాదకీయం చదువుతూ మల్లదివారి నలభై సంవత్సరాల క్రిందటి రచన పేరు చూసి వెంటనే  మొదలుపెట్టాను.  అది "మిసెస్ పరాంకుశం". అదలా చదువుతున్నానన్న మాటే గానీ, మనసు కుదురుగా లేదు.  ఏదో చాలా తెలిసినట్లుగా ఉంది.  అందులోని మాటలు చాలా పరిచయం ఉన్నట్లుగా అనిపిస్తున్నాయి.  అంతే ఒక్కసారి ఠక్కున తట్టింది.  "మా ఆయనా - పరాంకుశం గాడు" అమ్మ శీర్షిక తో నాయొక్క అనుభవాలు వ్రాయాలని అనిపించింది.  అందుకే లావుంది అందరూ రచనలు చదవండి, అంటారు.  అయిడియాలు వస్తాయని.  


"ఒక అయిడియా జీవితాన్నే మార్చేస్తుంది" అన్నది "అయిడియా" సెల్ వాళ్ళ ఆడ్ అయినా, ఎంతో నిజం.  నన్నిలా ఈ ప్రతి వ్రాయటానికి ప్రేరేపించింది.


మా పెళ్ళి అయిన క్రొత్తల్లో (పాతికేళ్ళ క్రితం) మొదలు.  ఇంకా ఇప్పటి వరకూ కూడ మా ఆయన ఎప్పుడూ తను చెప్పదలుచుకున్నది ఇండైరెక్ట్ గా 


"మా పరాకుశం ఆడు చెప్పాడు" అని అంటూ ఉంటారు.  
"వాడెవడు" అంటే, అదోలా నవ్వుతూ గుండెలు మీద చెయ్యేసి "మేమే" అంటారు.


ఎన్నో చెలోక్తులూ, చెమక్కులూ, మరెన్నో సరదా అయిన మాటలు, రకరకాల నవ్వు పుట్టించే డైలాగులూ, కడుపుబ్బ నవ్వించే మాటలూ, ఒకటేమిటి, అందరూ తనకోసం వచ్చేవరకూ నిరీక్షించటమే.  అప్పటికప్పుడు జోకులూ, నవ్వించే మాటలూ...... ఇదీ వరస.
ఏదైనా "ఫంక్షన్" కి వెడితే తనకి ఏ కేసో ఉండి రావటం లేట్ అయితే మా బావగారు అసహనంగా అటూ ఇటూ తిరుగుతూ ఉంటారు  "వీడేడి" అంటూ.
అందరూ చేతులు కట్టుకుని, బొజ్జ మీద ఆనించుకుని అలా కుర్చీల్లో, ఏ కదలికా లేకుండా, కార్పొరేట్ సంస్థల్లోని ఏసి రూంలోని ఉద్యోగుల్లా, కూర్చుని ఉంటారు తనొచ్చే వరకూ!!!


పెళ్ళైన తరవాత అవన్నీ "ఒరికినల్ జోక్సోయ్"  మరి నీలాటి వాళ్ళే ప్రక్కన ఉండి వ్రాయాలి" అని నన్ను చంపేసేవారు.  అవి సందర్భానుసారంగా ఉండేవి కావున కొంత కష్టమే వ్రాయటం.  అయిఆ కొంత వ్రాసి, కొంత మానేసాను.  మళ్ళీ ఇప్పుడు మల్లదివారి రచన చదువుతుంటే, నెలనెలా వ్రాయాలన్న బలమైన కోరిక కవిగింది.  జీవితంలో చిన్న చిన్న విషయాలయినా గబుక్కున ఒక్కోసారి వంటనే తట్టవు.  ఇదిగో ఇలా ఎప్పుడో, సడన్ గా, అనుకోకుండా............


ఈ పరాంకుశమేనా తను అనేది, లేదా ఈ "కారెక్టర్" ప్రభావిత మయిన తనలోని మరో మనిషా, అసలీ కథ తను చదివే అన్నారా, తెలియదు కానీ మొత్తానికి దీనితో ముడివడినదే అని అనిపిస్తుంది.  నేను మాత్రం ఈ ఊపున వ్రాయటం మొదలెడతాను. అందుకే ఈ ఉత్తరం మాత్రం వ్రాస్తున్నను. అది వ్రాసినా వ్రాయక పోయినా........... ఇలా ఎందరినో ఎన్నో రకాలుగా ప్రేరణ కలిగించే విధంగా మీ/మా కౌమిది ఉండాలని ఆశిస్తూ..........

అమ్మ కథలు - ఏడవది - కాకర కాయ కథ

అమ్మ కథలు - ఏడవది


కాకర కాయ కథ




అనగనగా ఒక ఊళ్ళో ఒక తల్లీ, కొడుకూ, కోడలు ఉండేవారు.  ఆ కోడలు  చాలా మంచిది.  ఎంతో శ్రద్ధ - సహనం కలిగిన గుణవంతురాలు కూడాను.  అత్తగారు మాత్రం పరమ గయ్యాళి.  గడుసు.  కాస్త అమాయకంగా ఉంటుందని కోడల్ని ఏడిపించుకు తినేసేది.  చేటికీ మాటికీ చాడీలు  చెప్పి కొడుకు చేత తిట్టించేది.  ఉత్తపుణ్యాన తన భార్యని సాధిస్తోందని కనిపెట్టినా ఆ కొడుకు తల్లి దగ్గర మంచి పేరు కొట్టేయ్యాలని ఆమెకు తందనా తాన పాడేవాడు. అడపా - దడపా కొట్టేవాడు కూడాను.  అధి చూసి అత్తగారు లోపల్లోపలే మురిసిపోతూ ఉండేది.


ఓసారి కొడలు వాళ్ళ దొడ్లో కాకరకాయ పాదుపెట్టింది.  దానికి చక్కని పందిరేసి రోజూ నీల్లూ పోస్తూ చూడ ముచ్చటగా పాకించింది.  కాకరపాదు పసుపు పచ్చగా పువ్వులు పూసి ఎంతో అందంగా కలకల్లాడి పోతోంది.  సన్నసన్న పిందెలు కూద చూసి అత్తగారు ఎక్కడ లేని అథారిటీతో దాని మీద  అజమాయిషీ చలాయించటం మొదలుపెట్టింది.  
"నీళ్ళి రోజూ జాగ్రత్తగా పొయ్యి, పేడ....... నీళ్ళల్లో కలిపి దాని కుదుర్లో పొయ్యి.  చీడ ఆకులు తీసేస్తూ ఉండు" 
అంటూ రోజూ కోడలికి పురమాయించటం మొదలయింది.  
తీరా కాయలు కోసి కూర చేసాక 
"నాకు మా అబ్బాయికీ ఎంతో ఇష్టం" అంటూ కొడుక్కి వేసి మిగతాది తనే తినేసేది. కోడలికె రుచికయినా ఒక్కముక్క కూడ ఉంచేది కాదు.  అలా ప్రతి మూడు - నాలుగు రోజులకీ లేత లేత కాకరకాయలు కోసుకుని వేపుడు కూరో, బెల్లం కూరో, అల్లం కూరో, ఉల్లికారం కూరో, పులుసు కూరో, పులుసో లాటి రకరకాల రుచుల్తో చేయించుకుని నోరూరా రాచుకుంటూ కొడుక్కి పెట్టి తనే తినేసింది.
ఒకసారి కొడుకూ-తల్లీ నెల రోజులు వేరే ఊరు వెళ్ల వలసిన పనిబడింది.  సరే వెళ్ళారు.  వాళ్ళు వచ్చే సరికి కాకరకాయలు ముదిరి పోతాయని కోడలు అప్పుడప్పుడు నండు కుంది.  పక్కింటి వాళ్ళకి, ఎదురింటి వాళ్ళకీ కూడ కొన్ని యిచ్చింది.  రెండో-మూడో  కాయలు విత్తనాలకోసం పండనిచ్చింది.  వేసవికాలం మూలంగా పారు కూద కాస్త కాస్త ముదిరి పండిపోయి, ఎండిపోతోంది.  చివరి కాయలన్నీ కోసేసి కోడలు అల్లం, మినప్పప్పు, కొబ్బరి కార్ం కూరి కమ్మ-కమ్మగా కాయల - కాయల పళంగా వేచి ఉంచింది.  అవ్వాళే తల్లీ-కొడుకూ  ఊరు నించి దిగారు.  వేడివేడిగ    కాకర కాయల కూరతో భోం చేసాక అత్తగారికి మళ్ళీ పాదు ఙ్ఞాపకం వచ్చింది.  దొడ్లోకి పరుగెత్తి చూసింది.  కాకర పాదంతా వడిలి పోయి ఎండు - ఎండుగా, పండు - పండుగా కనిపించింది.  ఇంక అత్తగారికి పిచ్చికోపం వచ్చి కోడల్ని నానా మాటలు అనేసి కొడుకొచ్చాక బోలెడు నేరాలు చెప్పేసింది.  నేను లేనప్పుడు కాకర కాయలన్నీ అదే తినేసిందంది. పాదుని ఎండబెట్టేసిందంది.  ఎంత చేసినా ఆమె ఉక్రోషం పట్టాలేక పోయింది.


రాత్రయ్యాక కోడలు బాగా అలిసిపోయి నిగ్రపోతోంది.  మెల్లగా ఆమెని దొర్లిస్తూ చాపలో చుట్టే సింది.  కొడుకుని లేపి ఇద్దరూ ఆ చాప చుట్టని స్మశానానికి మోసుకుపోయారు.  
"ఈ కోడలు ఆగడాలు మితిమీరి పోయాయి.  దీన్ని తగలబెట్టేద్దాం" అంది కొడుకుతో.
కాని అగ్గిపెట్టె తెచ్చుకోటం మర్చిపోయారు.  కొడుకు ఇంటికి పరుగెట్టాడు.  ఇంతలో ఉరుములు, మెరుపులు, ఈదురు గాలితో హోరున వానొచ్చింది.  అత్తగారు చీకట్లో వణుకుతూ తడిసిపోయి ఒక చూరు క్రింద నుంచుంది.  అప్పుడు కోడలికి మెలుకువ వచ్చి మెల్లగా చాప చుట్ట లోంచి బయటికి పాకి వచ్చింది.  చుట్టూ చూసేసరికి భయం వేసింది.  అయితే, తెలివయినది కావటంతో ఒక్క క్షణంలో కథంతా అర్థం అయిపోయింది.  గబగబా ఒక కొయ్య దుంగ తెచ్చి చాపలో చుట్టేసి పెట్టేసింది.  తాను ఒక చెట్టు ఎక్కేసి కొమ్మ మీద కూర్చుంది.  వాన వెలిసింది.  కొడుకు తెచ్చిన అగ్గిపెట్టేతో చాప చుట్టకాల్చేసారు వాళ్ళిద్దరూ!!  ఆ దుంగ చిట-పట లాడుతోంటే అత్తగారంటోంది కదా!!!!
"చూడరా!! అబ్బాయీ!!! దాని కడుపులో కాకరకాయ గింజలు ఎలా పేల్తున్నాయో. ఎన్ని తినేసిందో చూసావా?" అని.
పూర్తిగా  బూడిదయి పోయాక ఇద్దరూ ఇంటికెళ్ళి పడుకున్నారు.  చెట్టు మీద కోడలు ఇదంతా చూస్తూనే ఉంది.  వాళ్ళెళ్ళి పోయాక ఈమెకి కూడ అలసటగా చెట్టు మీదే నిద్రొచ్చేసింది.


ఆ రాత్రి కొందరు గజదొంగలు చెట్టు క్రింద చేతి తాము దొందిలించి తెచ్చిన డబ్బు - నగలు, మంచి మంచి బట్టలు వగైరా అన్నీ పంచుకుంటున్నారు.  పైన కొమ్మ మీంచి జారిపోయి ఆ కోడలు నిద్ర కళ్ళరో వాళ్ళ మధ్యగా "దబ్బు" మని పడింది.  ఆ దొంగలు దెయ్యం అనుకుని హడలిపోయి అన్నీ వదిలేసి ఒకటే పరుగు.  కోడలికి పూర్తిగా మెలుకూవచ్చేసింది.  తెల్లారగట్ట అయిపోయింది. కోళ్ళు కూసేస్తున్నయి.  మసక - మసకగా ఉంది.  పశువుల్ని పొలాలకి తోలుకెడుతున్నారు.రైతులు నాగళ్ళేసుకు పొలాలకి పోతున్నారు.  కోడలు గబ గబా ఈ నగలు - డబ్బు అన్నీ మూట గట్టుకుని చీకట్లో ఎవరూ చూడకుండా ఇల్లు చేరుకుని తలుపు కొట్టింది.  వాళ్ళాయన తలుపు తీసాడు.  కోడలు అతనికి అంతా చెప్పింది.  ఆ డబ్బు = నగలు చూసి అత్తగారు కూడ బాగా సంబరపడిపోయింది.


కానీ, అత్తగారికి దురాశ కూడ పుట్టింది.  వెర్రిదై పోయి తనని కూద అల్లగే చాప చుట్టమని - చెట్టు క్రింద పెట్టి రమ్మని గోలపెట్టింది.  తప్పని సరై కోడలు - కొడుకూ అల్లగే చేసారు.  మళ్ళీ దొంగల గుంపు వచ్చి ధనం పంచుకుంటూంటే అత్తగారు కావాలనే వాళ్ళ మధ్యలోకి దూకింది.  కానీ దెబ్బ గట్టిగా తగిలి "అమ్మో" అని అరిచింది.  అంతే!!! దొంగలికి ఈమె దెయ్యం కాదని తెలిని పోయి చితక బాది కొట్టి - కొట్టి చంపేసారు.


పాపం కొడుకూ - కోడలూ మర్నాడు స్మశాసంలో పడిఉన్న శవానికి యథావిధిగా అంత్యక్రియలు జరపాల్సి వచ్చింది.  అన్నిటితో బాటు మర్చిపోకుండా అగ్గిపెట్టె కూద తీసుకెళ్ళరు.


కథ కంచికి - మనం ఇంటికి...............




నీతి:  అందుకే గయ్యాళితనం - దురాశ కూడ చాలా చెడ్డ గుణాలు కదూ!!!!!!!!!!!

అమ్మ కథలు - ఆరవది - ఈగ కథ

అమ్మ కథలు  - ఆరవది


ఈగ కథ


*********   ఒకదాని కొకటి తగిలిస్తే గొలుసు అవుతుంది.  దాన్నే పొడుగ్గా చేస్తే తోక అంటారు.  అదే గొలుసు కత లేక తోక కథ అనొచ్చు.  ఇది అలాటి కథే.......................


ఈగని ఇంగ్లీషులో "houseful" అంటారు.  ఇక్కడ ఈగమ్మ అంటే ఒక అమ్మలక్క అనుకోండి.  అమ్మలక్క అంటే మరేం అనుకోద్దూ.  తక్కువ పని - ఎక్కువ తీరిక చేసుకుని బద్ధకంగా అందరిళ్ళకీ పెత్తనాలకి బయలు దేరేవాళ్ళన్న మాట.  మగాళ్ళయినా ఆడాళ్ళయినా అంతే.  కాకపోతే ఈగయ్య అనొచ్చులే!!!!


అనగనగా ఒక ఊళ్ళో ఒక ఈగ(మ్మ ) ఉండేది.  అది ఇల్లు అలుక్కుంటూ అలుక్కుంటూ తన పేరు మర్చిపోయింది.  వెంటనే "జు(య్" మని ఎగురుకుంటూ ఓ పేదరాసి పెద్దమ్మ ఇంటికి వెళ్ళి  
"పెద్దమ్మా!! పెద్దమ్మా!! నా పేరేంటి"?  అంది. 
పెద్దమ్మ ఇంటి పనిలోనూ - వంట పనిలోనూ ములిగి పోయి   
"ఏమో నమ్మా నాకేం తెలుసు వాకిట్లో కట్టేలు కొట్టే నా కొడుకు నడుగూ"  అంది.  
అప్పుడు ఈగ ఎగురుకుంటూ వెళ్ళి    
"పేదరాసి పెద్దమ్మా-పెద్దమ్మ కొడుకా నా పేరేంటి?"  అంది.  
అందుకతడు,  తలత్తైనా తిప్పకుండా 
"నాకేం తెలుసూ?  నా చేతిలోని గొడ్డాలినడుగు" అన్నాడు.
ఈగ దిబ్బున గొడ్డలి మీద వ్రాలి 
"పేదరాసి పెద్దమ్మా-పెద్దమ్మ కొడుకా - కొడుకు చేతిలోని గొడ్డలా - నా పేరేంటి?" అంది.
ఆ గొడ్డలి కాస్తైనా తన పని ఆపకండా 
"నా కేం తెలుసు?  నేను కొట్టే చెట్టు నడుగూ" అంది.
అప్పుడు ఈగ సాగదీస్తూ 
"పేదరాసి పెద్దమ్మా-పెద్దమ్మ కొడుకా - కొడుకు చేతిలోని గొడ్డలా - గొడ్డలి నరికే చెట్టా- నా పేరేంటి?" అంది.
గలగలా మంటూ చెట్టంది కదా 
"నాకేం తెలుసు? నామీద వ్రాలే పిట్టల్ని అడుగూ" అంది.
ఈగ ర(య్ న ఎగిరి చెట్టు మీద పిట్ట - పిట్టనీ అడిగింది.
"పేదరాసి పెద్దమ్మా-పెద్దమ్మ కొడుకా - కొడుకు చేతిలోని గొడ్డలా - గొడ్డలి నరికే చెట్టా - చెట్టు మీద వ్రాలే పిట్టా- నా పేరేంటి?"  అంది.
పిట్టలన్నీ  కువకువ లాడుతూ "మాకేం తెలుసు? మేం త్రాగే నీళ్ళ నడుగూ"  అన్నాయి.
ఈగ ఝామ్మని నీళ్ళ దగ్గర కెళ్ళి సాగదీస్తోంది. 
"పేదరాసి పెద్దమ్మా-పెద్దమ్మ కొడుకా - కొడుకు చేతిలోని గొడ్డలా - గొడ్డలి నరికే చెట్టా - చెట్టు మీద వ్రాలే పిట్టా- పిట్టలు త్రాగే నీళ్ళా - నా పేరేంటి?"  అని.
నీళ్ళు జలజలా కదిలి "మాకేం తెలుసమ్మా, మాలో ఉన్న చేపల్ని అడుగూ" అన్నయి.  ఈగ చేపల్ని చేరి ఏకరువు పెట్టింది.
"పేదరాసి పెద్దమ్మా-పెద్దమ్మ కొడుకా - కొడుకు చేతిలోని గొడ్డలా - గొడ్డలి నరికే చెట్టా - చెట్టు మీద వ్రాలే పిట్టా- పిట్టలు త్రాగే నీళ్ళా  - నీళ్ళల్లో ఉండే చేపలా - నా పేరేంటి?" అని.
అవి మిలమిలా మెరుస్తూ వయ్యారంగా చెప్పాయి.  
"మాకేం తెలుసూ?  తినే తిమ్మరాజునడుగూ" అన్నాయి.
ఈగకేమయినా అలుసా సొలుపా!!! తీరుబడిగా సాగదీస్తూ మొదలెట్టింది.  ఏమని?  
"పేదరాసి పెద్దమ్మా-పెద్దమ్మ కొడుకా - కొడుకు చేతిలోని గొడ్డలా - గొడ్డలి నరికే చెట్టా - చెట్టు మీద వ్రాలే పిట్టా- పిట్టలు త్రాగే నీళ్ళా  - నీళ్ళల్లో ఉండే చేపలా  - చేపలు తినే తిమ్మరాజా  - నా పేరేంటి?" అంది.
అతను భుగభుగ లాడిపోతూ
"నేను బోలెడు పనిలో కూరుకుని ఉన్నాను.  నేనెక్కే గుర్రాన్నడుగు. ఫో!" అని కసిరాడు.  
ఈగ ఉస్సూరుమనుకుంటూ జోరుగా ఎగిరి వెళ్ళి 
గురాన్నడుగుతోంది. 
"పేదరాసి పెద్దమ్మా-పెద్దమ్మ కొడుకా - కొడుకు చేతిలోని గొడ్డలా - గొడ్డలి నరికే చెట్టా - చెట్టు మీద వ్రాలే పిట్టా- పిట్టలు త్రాగే నీళ్ళా  - నీళ్ళల్లో ఉండే చేపలా  - చేపలు తినే తిమ్మరాజా  - తిమ్మరాజెక్కే గుర్రమా - నా పేరేంటి?" అంది.
గుర్రం టక టక లాడుతూ పచ్చ గడ్డి గాబులోంచి తలెత్తకుండానే అంది కదా 
"ఈ మాత్రానికి నేనెందుకు, సా కడుపులోని పిల్ల నడుగూ" అంది.
ఈగ కేమయినా విసుగా - కసుగా!!!  తిన్నగా వెళ్ళి గుర్రం కడుపులో పిల్ల దగ్గర కూని రాగాలు తీస్తోంది.  
"పేదరాసి పెద్దమ్మా-పెద్దమ్మ కొడుకా - కొడుకు చేతిలోని గొడ్డలా - గొడ్డలి నరికే చెట్టా - చెట్టు మీద వ్రాలే పిట్టా- పిట్టలు త్రాగే నీళ్ళా  - నీళ్ళల్లో ఉండే చేపలా  - చేపలు తినే తిమ్మరాజా - తిమ్మరాజెక్కే గుర్రమా - గుర్రం కడుపులోని పిల్లా - నా పేరేంటి?" అంది.
అందుకా పిల్ల "ఇహి( ఇహి( ఇహి( హి( హి( హీ(ం" అంటూ హేళనగా నవ్వి 
"ఓస్!!! ఈ మాత్రానికే ఇంత భాగోతమా - నువ్వు నాతోక మీద  వ్రాలబోయే ఈగకాదా!!! అంటూ మళ్ళీ నవ్వటం మొదలెట్టింది.


కథ కంచికీ - మనం ఇంటికీ.................


నీతి:  తమ పని ఎంత చిన్నదైనా దాన్ని సాగదీస్తూ ఎదటి వాళ్ళందరి పని సమయాల్లో వెళ్ళి కబుర్లాడే వాళ్లకి ఇలాగే అవుతుంది.